Daags na de CPC loop in Den Haag heeft organisatie van de Boston Marathon de startnummers uitgegeven. Op 18 april loop ik met nummer 316 op mijn groene shirt naar Boylston street in Boston. En die 26.2 mijl zie ik met volle vertrouwen tegemoet na mijn optreden in de CPC. Daar lukte het me eindelijk om onder mijn tweede tijd ooit (1.12.59) te lopen. Met aardig wat kilometers in de benen wist ik dat mijn pr (1.09.46) buiten schot zou blijven, maar die 1.13 grens moest toch wel een keer geslecht worden.

Waar ik Boston vlak achter de elite mag starten, was er in Den Haag een apart vak voor de Nederlandse subtoppers gereserveerd. Althans in theorie, want toen die uitgelaten groep hongerige atleten bij de start aankwamen was er geen plek meer vrij. Uiteindelijk kwam ik op de eerste rij terecht op de plek die voor ons gereserveerd was. Na een bliksemsnelle start (3.13) kwam ik in een prima groepje te lopen met een Engelsman en wat Nederlanders. We schoven langzaam naar voren (3.30/km) om uiteindelijk in een groep met o.a. Pip Tesselaar en twee Belgische broers te belanden. Samen met hun konden we het tempo strak houden en steeds moest ik mezelf tot de orde roepen om niet te hard te gaan.

Dat betaalde zich in de slotfase uit, toen ik behalve Tesselaar iedereen uit ons groepje achter me kon houden. In de wedstrijd zelf had ik niet het idee dat ik heel diep was gegaan, ondanks de prima tijd van 1.11.20, maar terug op het Malieveld bleek dat de pijp goed leeg was. Met Michiel kon ik gelukkig een eind mee terugreizen, want anders had de trein waarschijnlijk niet eens gehaald.

Deze week ga ik dus toch maar goed uitrusten om ervoor te zorgen dat ik in het laatste trainingsblok nog flink aan de bak kan. Dan zal met name in het langere werk het tempo omhoog gaan, net wat er nu nog ontbreekt.

Tags: Bart van Aalst, Boston Marathon, CPC