Je bevindt je hier: Home » Weer in de lucht!

Hoe gaat het met … Pauline Claessen

bart 21 januari 2015 0 reacties, laat een reactie achter!

DSCN7543Afgelopen zomer ontving ik een berichtje van Karen Wijlaars, dat ze me al lang niet meer was tegengekomen bij wedstrijden, benieuwd was hoe het ging en of ik een stukje wilde schrijven voor “hoe gaat het met…?” voor Tonnies website. Het verzoek kwam precies op het moment dat het hardlopen helemaal was vastgelopen. Na 14 jaar hardlopen, duizenden trainingskilometers en honderden wedstrijden wist mijn lichaam opeens niet meer hoe het moest. De benen begrepen niet meer hoe ze moesten bewegen, de romp wist zich geen houding meer te vinden, het hoofd kreeg de beweging niet meer gecoördineerd. Het was helemaal op. Een beangstigende ervaring.

De wortels van mijn hardloopleven liggen in Wageningen, maar al vrij snel verhuisde ik naar Nijmegen om te gaan studeren en ging ik trainen bij Has van Cuijk. Het eerste jaar gaf Has nog training bij studentenatletiekvereniging ’t Haasje, daarna ging hij zich volledig richten op Seven Hills Running Team en heb ik de overstap gemaakt naar dat team. Ik heb een aantal jaar met veel plezier bij Seven Hills getraind en elk jaar ging het lopen een beetje sneller tot 16’30 op de 5000m en 35’16 op de 10km, en met mooie prestaties als een bronzen medaille op het NK10000 en 3e NLse bij de Zevenheuvelenloop. In februari 2007 ben ik bij Tonnie gaan trainen. Zijn enthousiasme en eerlijkheid spraken en spreken me erg aan. Het eerste doel was het NK10000m dat jaar in Utrecht. Ik had een slechte winter gehad, maar draaide een super goede trainingsstage in Portugal. Op mijn vraag aan Tonnie of ik voor een p.r. zou gaan of voor een medaille, was Tonnies antwoord “allebei”. Ik won een zilveren medaille en verbeterde mijn p.r. met bijna een minuut naar 34’24. De jaren daarna wilde het niet echt lekker lukken met lopen. Niet als gevolg van Tonnies trainingen, maar doordat ik zelf te druk was met stage, afstuderen, mijn eerste baan, samenwonen in Velp en mijn draai vinden in dat alles. Bovendien was de reistijd naar Vught en Groesbeek op dat moment ook te lang. Mijn laatste wapenfeit bij Tonnie werd de overwinning in de Utrecht Marathon tijdens mijn debuut op die afstand. Een prachtige ervaring!

Om de reistijd te beperken en omdat ik hoopte dat een nieuwe prikkel het lopen een impuls zou geven, ben ik in mei 2011 op schema’s van Rob Veer gaan trainen. Helaas bleven de blessures elkaar opvolgen. Sporadisch lukte het om na een aantal goede trainingsmaanden toch weer tot nette prestaties te komen zoals een zilveren medaille op het NK10000m in Emmeloord en een halve marathon in 1.19.59. Maar echt lekker wilde het niet ondanks Robs goede begeleiding, omdat ik nog steeds mijn draai niet kon vinden in het dagelijks leven. De vermoeidheid stapelde zich al een aantal jaar op en afgelopen zomer was het op. Ik kon niet meer lopen, ik wilde niet meer lopen, alles verkrampte, alles deed pijn. Een vreemde ervaring voor iemand die normaal niets liever deed dan eindeloos rondzwerven door het bos. Tijdens een aantal maanden noodgedwongen niks doen, ben ik gaan nadenken over wat me eerder altijd vrolijk had gemaakt, waarom ik altijd zo had genoten van het hardlopen, hoe dat plezier had kunnen verdwijnen en hoe de vermoeidheid zo genadeloos had kunnen toeslaan.

Inmiddels is het aan aantal maanden later. Ons huis in Dieren (op nog geen 100m van de bosrand) staat te koop (dus wie graag een eindeloos groot trainingsgebied in de achtertuin wil: grijp je kans!) en we gaan op zoek naar een woning in de omgeving van Nijmegen. Terug naar de omgeving waar ik me thuis voel. En terug naar de omgeving die hardlopen ademt. En ik ben terug bij Tonnie. Sinds 2 maanden heeft mijn naam weer een tabblad in het trainingsschema. Veel trainingen staan er nog niet op en klachtenvrij gaat het nog niet, maar het zijn allemaal leuke trainingen en er is weer een begin. Dankzij de goede loopscholing van Tonnie begint de coördinatie te verbeteren. Dankzij fysiotherapeut Peter Eemers, die keer op keer rug en enkel recht zet, verminderen de klachten. En dankzij masseur Nic Windt komt er weer wat vorm en ontspanning in de benen. Het is nog zoeken naar de ontspanning in de loopbeweging, maar steeds vaker lukt het eventjes om die te vinden. En dan is hardlopen het mooiste dat er is. Komende zomer word ik master en hoewel me dat altijd het moment leek dat het lichaam te oud zou zijn om echt hard te kunnen lopen, lijkt het me nu een prima leeftijd om weer prachtige prestaties te gaan leveren. Wat in het vat zit, verzuurt niet.

Be Sociable, Share!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Sponsors

LOPERSCompany Den Bosch

Brooks running

Zoeken op Tonnie Dirks

Kalender

<< >>
MondayTuesdayWednesdayThursdayFridaySaturdaySunday
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1

Volg ons

Polls

Deze atletiekbaan ligt in:

Bekijk Resultaten

Loading ... Loading ...

Webshop

Nog geen bestellingen

Evenementen

  • No events

Archief