In www.bndestem.nl een interview met Annelies Homma:

Hoe groot kunnen contrasten zijn? Beroepsmilitair, vier maanden de harde wereld van Afghanistan en… gedichten waarin de pen gedachten en gevoelens verwoordt. Een enigszins ingehouden lach verschijnt om de mondhoeken van Annelies Homma.

Annelies Homma heeft ruim baan op de vliegbasis Woensdrecht. foto Tonny Presser/het fotoburo

Hoe groot kunnen contrasten zijn? Beroepsmilitair, vier maanden de harde wereld van Afghanistan en… gedichten waarin de pen gedachten en gevoelens verwoordt. Een enigszins ingehouden lach verschijnt om de mondhoeken van Annelies Homma.

Ze begrijpt de verbazing, maar het is gegaan zoals het is gegaan. "Het leven is niet voorspelbaar", zegt ze. "Want als je me op mijn zeventiende had gevraagd of ik ooit door polders en over atletiekbanen zou rennen, had ik ‘nee’ gezegd. We waren thuis absoluut niet sportief."

Het leven veranderde toen ze – geboren in de Noordoostpolder, opgegroeid in Friesland – uiteindelijk in studiestad Groningen op flatje belandde met een ALO-studente. "Ze was deelneemster aan de Vier Mijl van Groningen. Ik ging mee om te supporteren en zag toen al die toeschouwers rijen dik staan. Ik realiseerde me dat ik dat eigenlijk ook wel wilde."

"Ik begon met eenvoudige schema’s. Best zwaar, maar ik hield vol. Ik werd beter en beter, trouwens ook nu nog, al ben ik al 32 jaar."

Het hardlopen, vertelt ze, heeft haar veel gebracht. Maar vooral toch de grote liefde, haar man Bart van Aalst, ook atleet, jurist en twee dagen per week werkzaam in een Roosendaalse sportzaak. "Bart studeerde in Tilburg, ik kwam hem tegen tijdens atletiekwedstrijden tussen studentenploegen van Groningen en Tilburg. Ja, twee keer een blauwtje gelopen, maar de aanhouder wint."

Trouwen deed ze in een oranje jurk met oranje schoentjes die qua vormgeving richting loopschoentjes neigden.

En samen belijden ze nu nog altijd die grote passie: atletiek.

"Het is een open deur", zegt ze, "maar we kunnen er samen zo ontzettend veel in kwijt. We hebben allebei een volledige werkweek. Dus als we hier trainen, of naar de trainingen bij Tonnie Dirks in Oost-Brabant rijden, dan zijn we gelukkig vaak samen. Hetgeen niet zo zou zijn als je verschillende hobby’s zou beoefenen. En thuis, ja natuurlijk wordt er heel veel over atletiek gepraat."

Veel aandacht voor sport is ook terug te zien in hun woning in Roosendaal, waar soberheid in de aankleding overheerst.

"Ik ben geen huisvrouw", vertelt kapitein Annelies Homma, op de vliegbasis Woensdrecht hoofd opleiding van de docenten die onderofficieren opleiden. "Planten zijn in mijn huis geen lang leven beschoren. Maar we hebben bewust voor Roosendaal en deze omgeving gekozen vanwege ons werk en omdat we binnen enkele minuten in de bossen lopen."

Zondag is Annelies Homma deelneemster aan de THOR-cross die voor het tweede achtereenvolgende jaar ook als Brabants crosskampioenschap te boek staat.

Homma zegt dat ze natuurlijk voor het podium gaat.

"Maar het hangt een beetje af van hoe mijn knie zich houdt. Tijdens de Sylvestercross in Soest verloor ik één van mijn contactlenzen en zag toen geen diepte meer in de bochten. Ik heb me toen enigszins geforceerd met pijntjes als gevolg. Maar ik denk zondag fit genoeg te zijn om in Roosendaal goed te presteren."

Ze loopt

ze loopt
maar niet haar benen,
niet op haar tenen,
niet op het puntje van haar tong
ze loopt
ze loopt het leven,
ze loopt het weten,
en ze weet dat lopen
dat ze leeft
ze leeft
en even,
op haar benen,
op haar tenen,
en op het puntje van haar tong,
loopt ze niet
maar zweeft

Annelies Homma