Heimwee
Frank Assmann is een zeer succesvol ex-atleet uit de trainingsgroep van Tonnie. Sinds enkele maanden schrijft hij artikelen (meestal gedichten) in het clubblad van Prins Hendrik. Vorige week was hij toevallig op de atletiekbaan in Vught aanwezig en natuurlijk trokken we hem gelijk aan zijn jasje en vroegen hem of hij ook niet af en toe iets wilde plaatsen op deze site. Zijn antwoord was ja en het eerste artikel genaamd Heimwee, leest u hieronder. Natuurlijk zal hij ook een keer een stuk schrijven voor de rubriek Hoe gaat het met…….?
Heimwee
Soms heb ik heimwee naar het Brabant van Toon Kortooms. Het Brabant waar Hendrik van Ham op zijn motorfiets rondtoerde, over de bochtige wegen, naar heinde en ver. Waar Heintje en Matje Beekman hun kattenkwaad konden uithalen, omdat dat zo hoort als je opgroeit. Het land waar, zomaar een schipper die in de buurt is, met een kersverse vader een neut drinkt op de geboorte van zijn tweeling.
Dan verlang ik naar het Brabant van Guus Meeuwis. Het land waar een lege wijnfles een lege fles wijn mag zijn. Het land van de dorpskroegen, om de hoek, bij de kerk. Die kroegen waar de lampen wat langer branden dan elders, omdat ons ons maar al te goed kent en waar het zo vertrouwd is.
Dan verlang ik naar het Brabant van Tonnie Dirks, van het gege en gegij. Waar men hard houdoe roept als men afscheid neemt, waar een varken een verken is, een hondje een hundje en een haantje een haontje. Waar ze een bekske koffie vatten en waar men niet op de markt, maar op de mèrt de boodschappen doet. Ik verlang dan naar het Brabant van dorpen met dorpelingen. Ze werden er geboren en zijn er getogen. Ze zijn wie ze zijn. Ze zijn zo oorspronkelijk. Dat doet me zo goed.
Dan denk ik aan het Brabant waar Jan en Alleman ieder najaar door weer en wind de crossjes lopen, door de duinen, over de heide. Die schallende speakers en aan de finish dat koek-en-zopie tentje, dat voelt zo thuis met de geur van snert en warme chocolademelk.
En denk ik aan het Brabant waar onder de rook van de Sint Jan bloemetjesgordijnen de ramen opfleuren en het leven zo goed is; mijn hart slaat daar zo snel van!
Ach, Brabant, waar blijft de tijd?
© Frank Assmann – Vught / http://quicksilverfrankie.hyves.nl/
Blog http://dichterdehertog1.web-log.nl/blog/
Loading ...
Frank was als loper al een topper en met dit bewijst hij dat er nog veel meer kwaliteiten in zijn lichaam zitten.
Ik hoop nog op vele verhaaltjes en gedichten van onze Frank.
Leuk om te lezen Frank.
mooi geschreven frank ga hiermee door altijd leuk om te lezen
De Cobra sist
in de open weide,
om ons onverwijld vurig
van schroom te bevrijden.
De raaf, die daarvan wist
nam geen genoegen
en dreigde zelfs met
van gene zijde
Eiste zijn deel
vertelde over het lijden,
de barre tijden
en dat hij daarvan wist
De Cobra siste,
was beslist niet te benijden
bewapende zich met penseel,
een ezel en
een paar prachtige meiden
Proefde wat van Appel,
schilderde de weide
en wist ook de grens van de raaf
te verbreiden.
mooi he